De doopvontschelp (Tridacna gigas) is het grootste levende tweekleppige weekdier ter wereld. Dit indrukwekkende zeewezen leeft in de warme, ondiepe wateren van de Indische Oceaan en de Grote Oceaan. 

Hier zijn de meest fascinerende weetjes over de doopvontschelp op een rij:

🐚 Gigantische afmetingen

• Enorm gewicht: Een volwassen doopvontschelp kan wel 250 tot ruim 300 kilo wegen. Het grootste deel van dit gewicht komt door de dikke, zware kalkschelp. 

• Langer dan een meter: De schelp kan een lengte bereiken van wel 1,2 tot 1,5 meter. 

• Sluiten onmogelijk: Als de schelp eenmaal volwassen is, kan hij nooit meer helemaal dicht, zelfs niet bij gevaar. Er blijft altijd een opening zichtbaar waar de kleurrijke mantel tussendoor steekt. 

☀️ Een levend zonnepaneel

• Symbiose met algen: De doopvontschelp haalt maar liefst 65% tot 90% van zijn voeding uit minuscule algen (zooxanthellae) die in zijn weefsel leven. De schelp geeft de algen een veilige woonplek en in ruil daarvoor krijgt hij suikers die de algen via fotosynthese aanmaken. 

• Ingebouwde raampjes: In de kleurrijke rand (de mantel) van de schelp zitten kleine, heldere vlekken die werken als 'raampjes'. Deze laten extra zonlicht door, zodat de algen dieper in de schelp ook aan fotosynthese kunnen doen. 

🧬 Groei en voortplanting

• Honderdjarigen: In de vrije natuur kunnen deze reuzen ontzettend oud worden; ze bereiken gemakkelijk een leeftijd van meer dan 100 jaar. 

• Eerst man, dan vrouw: Doopvontschelpen zijn hermafrodiet (tweeslachtig). Ze beginnen hun vruchtbare leven als man (tussen hun 2e en 6e levensjaar) en ontwikkelen daarna pas de eigenschappen om ook eitjes te produceren. Ze laten miljoenen cellen tegelijk los in de oceaan, maar bevruchten zichzelf nooit.  

📜 Mythes en de naam

• Geen mensenetende klem: Vroeger dachten duikers dat de schelp gevaarlijk was en dat je erin vast kon komen te zitten om vervolgens te verdrinken. Dit is een fabeltje: de schelp sluit veel te traag om een duiker te vangen. 

• De naam: De Nederlandse naam komt voort uit het feit dat de prachtige, reusachtige schelphelften vroeger in Europese kerken letterlijk werden gebruikt als doopvont om het doopwater in te bewaren.

Vanwege overbevissing (voor aquariumhandel, souvenirs en consumptie) is de doopvontschelp helaas een bedreigde diersoort